Mülteci kaçışlar yapıyoruz sürekli.bildiğimiz gerçeklerden,sorumluluklarımızdan,çevremizden hatta hayattan bile.Adını idrak bile edemediğimiz hayali gidişlerimiz var.Sonucunu düşünme zahmetinde bile değiliz.Her şeyi herkesi geride bırakıp gitme isteği,ama gidilecek yerde belli değil.Kaf dağına varmak hatta arkasında bir köyde olmasın fark etmez.Sadece gitmek ,ama şu var ki bundan bile emin değiliz.sallandığımız ağacın bodur bir saksı ağacı olduğunun bile farkında değiliz.Ulu bir çınar zannederiz .Daldan dala atlarken kan bile farklı akar damarlarımızda.Suratımızda gülümsemeden türemiş sırıtmayla karışık bir kahkaha.Rotamız yok ama yol almaktayız.Kuş olup uçmak isteriz hep.Enginlerde olmalı dünyamız,sadece biz mutlu olmalıyız.Ama farkına bile varmadan ağaç olup kök salmışızdır toprağa.Ruhumuzdaki serseri güç,köklenmişliği kabul etmekle beraber serseriliğin zevkine yelken açmak istemiştir devamlı.Ruhumuzdaki gidişler doyurucu ve zevklidir.Sırtımızdaki yumurta küfesinin verdiği ağırlıkla beraber arzulanmaktadır yalan kaçışlar.Bencilliğe bulanmış kişiliklerimizle beraber kirli ve bulanık sularda yol alırız sürekli.Bencillik hakim hayatlarımıza.Varoluş gerçeğimizi evrimleştirip,kul olmaktan kul etme çabasındayız.Kendi tasımızı doldururken boşalttığımız taslarında farkında değiliz.Gülerken ağlattıklarımızda işin başka boyutu.Tıka basa doyunup pis pis geğirirken açlıktan midesini sindirenleri hayal bile edemeyiz.çünkü huzurumuz kaçar düşünürsek.Hayatta ben,gülerken ben,harcarken,yerken,içerken,dünyada bir tek ben,ben ben ben.hayatımız bu .dünya bize dizayn edilmiştir adeta.

     Bir tebessümle başlar oysa her şey. Bireysel olarak topluma yapacağımız en güzel katkı sadece bir tebessüm.En büyük yangınların bile minicik bir kıvılcımdan çıktığını varsayarsak,bireyinde kıvılcımdan daha etkili olduğunu bilmeliyiz ki..tebessüm eden bireyler saygılı,hoşgörülü,sevginin hakim olduğu bir dünya.yada indirgeyelim bir toplum olsun.yaşayanları mutlu yardımsever,sevgi dolu bir toplum.milletler ve ülkeler yada dünyamız.işte böyle bir toplumda doğan yeni nesiller savaşı kavgayı sadece tarih kitaplarında okumaz mı.Göz bebeğindeki sevgi dalga dalga yayılırken etrafa mutluluğun huzurun sadece bireylerin tebessümünde gizli olduğu ve başarılamayacak bir şey olmadığı gün gibi aşikar.Dünya üzerinde alınan tüm kararlar toplumların huzuru bahane edilerek alınmaktadır.savaş kararı da dahil.Ama bireyler kelimesi değişir ve bireysel hırslara dönüşür.birdenbire psikopat liderler meydana çıkar,bireysel hırsları ile mutlu etmek isterken tebasını,diğer toplumu ezer geçer.Hırs intikam kol gezmeye başlar diyar diyar.Birinin gülüşü diğerinin gözyaşında saklıdır.Ulaşılmaz zannedilen kişilerin toprakta çürüyen bedeni olduğu gerçeği,asılı dururken alnımızda,doğmakla ölmek arası hayatlarımız varken,sevgi saygı unsuru varken,kahretmenin anlamasızlığına bu kadar meyil nedendir. TEBESSÜM SADECE…..